Bij trauma leeft het lichaam vaak nog in het oude verhaal: “Ik ben niet veilig” of “Ik moet me afsplitsen om te overleven”. Als spaceholder en begeleider bied je door aanwezigheid, vertraging en begrenzing een nieuw, belichaamd verhaal:
- “Ik bén veilig”
- “Ik mag voelen in mijn tempo”
- “Ik houd de regie over mijn lichaam”
Het rebozodoek wordt zo een instrument om deze herbeleving te reguleren en een veilige bedding te bieden, stap voor stap, in overgave en vertrouwen. Let wel… jij bepaalt nooit het tempo. Dat is aan de klant. Je kunt een bedding bieden waarin de klant zich mogelijk veilig voelt en waarin het kan zakken. Het lijf geeft het aan, in haar eigen tempo. Blijf weg van forceren of sturen, dit kan juist hertraumatiserend werken.
