In mijn werk met vrouwen zie ik het steeds opnieuw: wanneer emoties jarenlang zijn onderdrukt (omdat het destijds te veel, te pijnlijk of te kwetsbaar was) ontstaat er een stilte in het lichaam. Niet de stilte van rust, maar de stilte van bevriezing.
Deze bevriezing uit zich vaak als energetische stagnatie. Een gevoel van ‘niet bij jezelf kunnen zijn’. Verdoofd zijn, moeite met voelen. Fysiek merk je het als spanning in je onderbuik, een bekken dat voelt alsof het op slot zit, een oppervlakkige ademhaling, een dichtgedrukte keel, hoofdpijn of vermoeidheid.
Stagnatie als uitnodiging
Wat gebeurt er als je deze stagnatie ziet als een uitnodiging? Een roep van je lichaam dat er iets gezien wil worden. Gevoeld wil worden? Precies daar begint de beweging. Via zachte aanraking, intuïtieve beweging, ademhaling en klank, openen we de deur weer.
- Geef de opgeslagen energie een uitweg.
- Laat stromen wat vastzit.
- Laat ontdooien wat bevroren is.
Wat jij zolang hebt vastgehouden, mag eindelijk zakken, trillen, smelten en loslaten. Dus, creëer vandaag ruimte voor jezelf, trek fijnzittende kleding aan en do the wombflow! Laat jezelf gaan. Laat je leiden door jouw wijze lijf.
Nog even dit: veiligheid en vertrouwen
In dit werk, en zeker in de oefening die je zo gaat doen, staat veiligheid voorop. Belangrijk om met jezelf af te spreken:
- Je hoeft niets te forceren.
- Je hoeft niets ‘goed’ te doen.
- Je hoeft zelfs niet te begrijpen wat er gebeurt.
Jouw lichaam weet precies wat het nodig heeft, en jouw tempo is heilig. Gun jezelf zachtheid en vertraging. Creëer een plek waar alles wat zich aandient welkom is: tranen, rillingen, beweging, stilte, lachen… niets is verkeerd.
Jij bent de gids in jouw proces. Je lichaam is jouw kompas. Vertrouw erop dat je precies daar bent waar je nu mag zijn. In dit moment. In jouw waarheid. In jouw bedding.
[presto_player id=”4505″]